อดีตกาลแห่งพระศรีอารย์โพธิสัตว์

[ยะธาพุทโมนะ]

4713

นับว่าเป็นโชคดีของมนุษย์อย่างถึงที่สุดที่ปรากฏว่า มีพระพุทธเจ้าจะมาอุบัติตรัสรู้ขึ้นในโลกอีกมากมายหลายพระองค์สืบต่อกันไปไม่ขาดสาย จึงควรที่เราท่านทั้งหลายที่พลาดโอกาสจากครั้งพุทธกาล และยังไม่พร้อมในการเตรียมตัวเตรียมบารมีเพื่อความหลุดพ้นในยุคนี้ชาตินี้ของท่าน จะได้เร่งขวนขวายสร้างบุญบารมีเพิ่มเติมเพื่อเป็นเสบียงติดตามไปในยุคของพระพุทธเจ้าองค์ต่อไป ที่ทรงพระนามว่า “สมเด็จพระศรีอริยเมตไตรยพุทธเจ้าพระบรมครู” ผู้คอยดูแลและค้ำจุนพระพุทธศาสนาตลอดมา และในปัจจุบันด้วย สืบต่อจนกว่าท่านจักมาตรัสรู้ในอีกล้านปีมนุษย์โดยประมาณ

ท่านเป็น “พระบรมโพธิสัตว์” จึงขอนำเรื่องราวของหน่อเนื้อพุทธภูมิ ผู้มีความปรารถนาอันยิ่งใหญ่
และพระบารมีอันแผ่กว้างไพศาล พระนามว่า “พระศรีอริยเมตไตรยบรมโพธิสัตว์” มาเล่าสู่กันฟังดังนี้

อดีตกาลแห่งพระศรีอารย์โพธิสัตว์
<O:p
วันหนึ่ง พระธรรมเสนาบดีสารีบุตร ทูลถามพระบรมศาสดาว่า “ข้าแต่พระผู้มีพระภาคเจ้าผู้เจริญ ในภัทรกัป พระอชิตเถระ จะได้เป็นพระศรีอริยเมตไตรยพุทธเจ้าองค์ประเสริฐหรือในกัปอื่นจะมีพระพุทธเจ้าเสด็จอุบัติอีกหรือไม่หนอ พระพุทธเจ้าข้า”<O:p</O:p
พระบรมศาสดา ตรัสตอบว่า “ดูก่อน สารีบุตร จะมีโพธิสัตว์ได้ตรัสรู้เป็นพระพุทธเจ้าบังเกิดขึ้นในโลกอีกมากมายนัก สัตว์บางเหล่า ทำบาปแล้ว ละจากอัตภาพมนุษย์ ไปบังเกิดในอบายภูมิ ทั้ง 4 จุติจากอัตภาพนั้น ท่องเที่ยวไปมา เมื่อบำเพ็ญบารมี ปรารถนาเป็นพระพุทธเจ้า พระปัจเจกพุทธเจ้า หรือ พระอรหันต์ ย่อมได้พระนิพพาน ส่วนสัตว์เหล่าอื่น ทำบุญแล้ว บังเกิดในกามภพ และ รูปภพ จุติจากอัตภาพนั้น แล้วท่องเที่ยวไปมา เมื่อบำเพ็ญบารมีปรารถนาเป็นพระพุทธเจ้า พระปัจเจกพุทธเจ้า หรือ เป็นพระอรหันต์ ย่อมได้พระนิพพานดูก่อนสารีบุตร พระพุทธเจ้าในอดีตมีมาแล้วหาที่สุดมิได้ เราไม่อาจกำหนดคำนวณปริมาณแห่งพระพุทธเจ้าในอดีตได้ และ ในอนาคต พระพุทธเจ้า 10 พระองค์ จักเสด็จอุบัติขึ้นเป็นแน่แท้” <O:p</O:p
พระสารีบุตร ทูลอาราธนาพระบรมศาสดาว่า “ข้าแต่พระผู้มีพระภาคเจ้าผู้เจริญ ขอพระองค์จงทรงแสดงพระพุทธเจ้าทั้ง 10 พระองค์ ท่ามกลางพุทธบริษัท 4 เถิด พระพุทธเจ้าข้า”

ครั้งนั้นพระผู้มีพระภาคเจ้าทรงสดับคำพระสารีบุตร ทรงพระมหากรุณาธิคุณเป็นล้นพ้น ทรงให้พระสารีบุตรเป็นพยานแล้ว ทรงแสดงพระพุทธเจ้าทั้ง 10 พระองค์ ที่จะเสด็จอุบัติขึ้นในอนาคต แล้วว่า “ดูก่อน สารีบุตร ขอเธอจงสดับเถิด เมื่อเราตถาคตปรินิพพานแล้ว ศาสนาของเราก็ล่วงไปแล้ว คนทั้งหลายจักมีอายุเสื่อมถอยลงจนถึงมีอายุ 10 ปี เมื่อใดเด็กชายอายุ 5 ขวบ กับ เด็กหญิงอายุ 5 ขวบ แต่งงานกัน เมื่อนั้น สัตถันตรกัป จักเกิดมี คนทั้งหลายจักฆ่าฟันกันและกัน จนถึงแก่ความตาย

ต่อมาบรรดาคนเหล่านั้น พวกที่เป็นบัณฑิต แรกทีเดียวได้ฟังข่าวความพินาศนั้น จึงพากันเข้าไปหลบซ่อนอยู่ที่ซอกเขา เป็นต้น นอกจากบัณฑิตเหล่านั้น คนที่เหลือจักฆ่ากันและกันพินาศไป ครั้นล่วง 7 วันไปแล้ว คนที่เป็นบัณฑิตก็พากันออกจากที่หลบซ่อนของตน ในวันที่ 8 ได้พร้อมเพรียงกันรักษาศีล ไม่ประมาทอยู่
<O:p</O:p
ครั้งนั้น คนทั้งหลาย พากันรักษาศีลเป็นนิตย์ ย่อมเจริญอายุจักพากันมีอายุ 10 ขวบ บุตรของคนมีอายุ 10 ขวบ จักมีอายุ 20 ปี บุตรของคนมีอายุ 20 ปีจักมีอายุ 30 ปี บุตรของคนมีอายุ 30 ปีจักมีอายุ 40 ปี บุตรของคนมีอายุ 40 ปี จักมีอายุ 50 ปี บุตรของคนมีอายุ 50 ปี จักมีอายุ 100 ปี บุตรของคนมีอายุ 100 ปี จักมีอายุ 1,000 ปี บุตรของคนมีอายุ 1,000 ปี จักมีอายุ 10,000 ปี บุตรของคนมีอายุ 10,000 ปี จักมีอายุเพิ่มขึ้น 100,000 ปี จนถึงคนเจริญอายุเป็น หนึ่งอสงไขย<O:p</O:p
ในกาลนั้นสัตว์ทั้งหลาย ย่อมมีอายุยืนยาว ครั้นคนทั้งหลายประมาทแล้ว ย่อมมีอายุเสื่อมถอยลง คนทั้งหลายมีอายุเสื่อมถอยจาก หนึ่งอสงไขยลงมาจนถึงมีอายุ 80,000 ปี เด็กชายมีอายุ 500 ปี กับเด็กหญิงมีอายุ 500 ปี จักแต่งงานกัน ในกาลนั้นฝนจะตกทุก 10 วัน 15 วัน แผ่นดินในสกลชมพูทวีป ได้ราบเรียบเสมอดั่งหน้ากลอง ในกาลนั้น พวกผู้ชายในสกลชมพูทวีป มีรูปสวยงามทรงอาภรณ์ประหนึ่งเทวบุตร พวกผู้หญิงมีรูปสวยงามประหนึ่งเทพธิดา ชมพูทวีป มั่งคั่งสมบูรณ์ ในกาลนั้น เมืองพาราณสี เป็นนครชื่อว่าเกตุมดี ยาว 16 โยชน์กว้าง 1 โยชน์ ที่ประตูเมือง 4 แห่ง มีต้นกัลปพฤกษ์ เกิด 4 ต้น พระนครนั้นมีกำแพง 7 ชั้น แล้วด้วยแก้ว 7 ประการ

ครั้งนั้น นฬการเทพบุตร เสวยสิริสมบัติของเทวดา ไป ๆ มา ๆ ในสวรรค์ชั้นกามาพจรทั้ง 6 ชั้น จุติจากสวรรค์นั้นแล้ว ทรงอุบัติเป็นพระเจ้าสังขจักรพรรดิ ทรงครองราชสมบัติในเกตุมดีนคร ครั้งนั้น ด้วยบุญญานุภาพ ปราสาททองอันแล้วด้วยแก้ว 7 ประการที่พระเจ้ามหาปนาทประทับ ผุดขึ้นจากแม่น้ำคงคา ลอยมาทางอากาศแล้วประดิษฐาน ณ ท่ามกลางเกตุมดีนคร จะมีหมู่นางสนมเกิด ณ ปราสาท 84,000 นาง พระราชาทรงมีพระโอรส 1,000 พระองค์ พระโอรสพระองค์ใหญ่ ทรงพระนามว่า อชิตกุมาร ทรงได้เป็นขุนพลแก้ว พระราชา ทรงได้แก้ว 7 ประการคือ จักรแก้ว นางแก้ว แก้วมณี ช้างแก้ว ม้าแก้ว ขุนคลังแก้ว และขุนพลแก้ว สระแก้ว ได้เกิดขึ้นที่ใกล้ปราสาท กำแพงสระแล้วด้วยทอง แล้วด้วยแก้วไพฑูรย์ และ แล้วด้วยเงิน น้ำมีกลิ่นหอม เป็นที่น่ารื่นรมย์ใจ ดาดาษไปด้วยดอกปทุม 5 ชนิด และถึงพร้อมด้วยดอกโกมุท 2 ชนิด ณ ที่ใกล้ได้มีธงชัยและเศวตฉัตร แล้วด้วยแก้ว ฯ ในสกลชมพูทวีป จะมีมหานครเกิดขึ้น 84,000 เมือง ในมหานครเหล่านั้น จะมีกษัตริย์ 84,000 พระองค์ พระเจ้าจักรพรรดิอันพระราชาทั้งปวงแวดล้อมแล้ว เสวยจักรพรรดิสมบัติ ในสกลชมพูทวีป ประหนึ่งว่าเสวยทิพยสมบัติ

ในกาลนั้น ปุโรหิตของพระเจ้าจักรพรรดิ มีนามปรากฏว่า สุพรหมพราหมณ์ เป็นผู้มียศใหญ่ ภรรยาของปุโรหิตนั้น มีนามปรากฏว่า พรหมวดี ฯ ครั้งนั้น พระเมตไตรยโพธิสัตว์อันเหล่าเทวดาอาราธนาแล้ว จุติจากสวรรค์ชั้นดุสิต ถือปฏิสนธิในครรภ์ของนางพรหมวดีนั้น ท้าวจาตุมหาราช คอยรักษาครรภ์ พอครบถ้วนทศมาส พระโพธิสัตว์ก็ประสูติจากครรภ์พระมารดา ครั้งนั้น ในสกลชมพูทวีป จะปรากฏนิมิตมงคล 32 ประการ ในจักรวาลทั้งสิ้นได้มีกลิ่นหอมฟุ้งขจรไป เพื่อให้พระโพธิสัตว์ประทับอยู่ มีปราสาทอุบัติ 3 หลัง คือ ปราสาทหลังหนึ่งชื่อ สิริวัฒน์ หลังหนึ่งชื่อ สิทธัตถะ และอีกหนึ่งหลังชื่อ จันทกะ พระโพธิสัตว์ นั้นจะมีนางสนม 100,000 นางคอยบำเรอ พระอัครมเหสี ประมุขของนางสนมเหล่านั้น จะทรงพระนามว่า จันทมุขี บุตรของพระโพธิสัตว์ จะมีนามว่า พรหมวัฒนกุมาร พระโพธิสัตว์ ทรงมีพระชนมายุ 8,000 ปี เสด็จขึ้นรถประหนึ่งวิมานไปสู่อุทยาน ทอดพระเนตรเห็นนิมิตทั้ง 4 ประการ ทรงบังเกิดพระญาณอันมีความสังเวชเป็นอารมณ์ ทรงพอพระทัยในความเป็นบรรพชิตแล้ว ขณะนั้นปราสาทของพระโพธิสัตว์อันแล้วด้วยแก้ว ก็ลอยจากพื้นปฐพีขึ้นสู่อากาศ ครุวนาดั่งพระยาหงส์ทอง ได้พาพระโพธิสัตว์พร้อมบริวาร ลอยขึ้นสู่อากาศแล้ว ในกาลนั้น เหล่าเทวดาในหมื่นจักรวาล ต่างก็ถือเอาดอกไม้ทิพย์มาบูชา พระราชา 84,000 พระองค์ ชาวนิคมและชาวชนบท ต่างก็พากันถือเอาของหอมและดอกไม้มาบูชา ราชาอสูรคอยรักษาปราสาท พระยานาคราชถือเอาแก้วมณี พระยาครุฑถือเอาแก้วประดับคอ พระยาคนธรรพ์เล่นดนตรีและฟ้อนรำบูชาพระโพธิสัตว์ พระเจ้าสังขจักรพรรดิพร้อมบริวาร ได้ประทับยืนในสำนักพระโพธิสัตว์ ด้วยอานุภาพแห่งพระโพธิสัตว์ มหาชนทุกหมู่เหล่าที่ปรารถนาความเป็นบรรพชิต ได้เหาะขึ้นไปในอากาศพร้อมกับพระโพธิสัตว์ ในกาลนั้น ท้าวมหาพรหมก็ถือฉัตร 60 โยชน์ มากางกั้นพระโพธิสัตว์นั้น ท้าวสักกะเทวราชก็ทรงเป่าวิชัยยุตตรสังข์ ท้าวสุยามก็ทรงถือพัดวาลวิชนีบูชา ท้าวสันดุสิตก็ทรงถือตาลปัตรแก้วมณีถวาย ปัญจสิขะเทวบุตรยืนดีดพิณแก้วมณีไพฑูรย์ มหาพรหมทั้ง 4 มีมือถือพระขรรค์ประทับยืนห้อมล้อมในทิศทั้ง 4 เหล่าเทวดา มนุษย์ คนธรรพ์ ยักษ์ นาค และครุฑ ทั้งมวลล้วนห้อมล้อมทั้งสองข้างคือ ข้างหน้าและข้างหลังไปกับพระโพธิสัตว์ พระโพธิสัตว์นั้นอันเหล่าบริษัททั้งเทวดาและมนุษย์ ที่สมบูรณ์ด้วยสิริโสภาคย์เห็นปานนั้นแวดล้อมเหาะไปทางอากาศ ก้าวลงสู่ที่ใกล้โพธิมณฑล ขณะนั้นท้าวมหาพรหม ได้อัญเชิญอัฏฐบริขารที่สำเร็จด้วยฤทธิ์น้อมเข้ามาถวายพระโพธิสัตว์

ลำดับนั้นพระโพธิสัตว์ ทรงใช้พระขรรค์แก้วตัดพระเมาลี ซัดทิ้งไปในอากาศ ทรงรับบริขาร 8 จากหัตถ์ของท้าวมหาพรหม ผนวชแล้ว ทรงบำเพ็ญเพียรตลอด 7 วัน บุรุษทั้งมวลล้วนบวชตามพระโพธิสัตว์เป็นอันมาก มีต้นกากะทิงเป็นไม้ตรัสรู้ ส่วนสูง 120 ศอก มี 4 กิ่งแต่ละกิ่งยาว 120 ศอก จากโคนถึงปลายกิ่ง 240 ศอก อนึ่งทางด้านขวางและรอบ ๆ มีใบเขียวชะอุ่มตลอดกาลเป็นนิตย์ ในเวลาเย็นพระโพธิสัตว์เสด็จไปสู่โพธิมณฑล ประทับนั่งเหนืออปราชิตบัลลังก์ ในปฐมยามทรงระลึกบุพเพนิวาสานุสติญาณ ในมัชฌิมยามทรงบรรลุทิพยจักษุญาณ ในปัจฉิมยามทรงพิจารณาปัจจยาการ 12 (ปฏิจจสมุปบาท) โดยอนุโลมปฏิโลม ทรงบรรลุพระสัพพัญญุตญาณในเวลารุ่งอรุณนั่นเอง ทรงตรัสรู้เป็นพระพุทธเจ้า ยังมนุษย์แสนโกฏิให้ดื่มน้ำอมฤต เทวดานับจำนวนไม่ถ้วนจักตรัสรู้ธรรม

ก็พระผู้มีพระภาคเจ้าพระองค์นั้น ทรงมีพระวรกายสูง 88 ศอกกว้าง 25 ศอก อนึ่ง ทางขวางและตั้งแต่ฝ่าพระบาทที่ประดิษฐานจนถึงพระชานุ 22 ศอก ตั้งแต่พระชานุมณฑล จนถึงพระนาภี 22 ศอกตั้งแต่พระนาภีจนถึงพระรากขวัญ 22 ศอก ตั้งแต่พระรากขวัญจนถึงพระอุณหิส 22 ศอก พระหัตถ์ทั้ง 2 ข้างละ 40 ศอก ช่วงพระพาหาทั้ง 2 ข้างละ 25 ศอก พระรากขวัญข้างละ 5 ศอก พระองคุลีองค์ละ 4 ศอก ฝ่าพระหัตถ์ 5 ศอก ลำพระศอ 5 ศอก พระโอษฐ์ด้านบน 15 ศอก พระโอษฐ์ด้านล่าง 15 ศอก พระชิวหายาว 10 ศอก พระนาสิกโด่ง 7 ศอก พระเนตรทั้ง 2 ข้างกว้างข้างละ 7 ศอก วงพระเนตรทั้ง 2 ข้าง ๆ ละ 5 ศอก พระขนงทั้ง 2 ข้าง ๆ ละ 5 ศอก ระหว่างพระขนงทั้งสอง 4 ศอก พระกรรณทั้ง 2 ข้าง ๆ ละ 7 ศอก ส่วนยาว 5 ศอก ดวงพระพักตร์ 25 ศอก เวียนรอบพระอุณหิส 25 ศอก พระพุทธองค์ทรงพระมหาปุริสลักษณะ 32 ประการ ประกอบด้วยอนุพยัญชนะ 80 ประการ
<O:p</O:p
พระฉัพพรรณรังสี ได้พวยพุ่งออกจากพระวรกายของพระผู้มีพระภาคเจ้าพระองค์นั้น ประหนึ่งว่าสายน้ำไหลออกจากหม้อทองคำ ข่มแสงสว่างของดวงจันทร์และดวงอาทิตย์ แผ่ไปในหมื่นจักรวาล ส่องสว่างไสวตลอดกาลเป็นนิตย์ คนทั้งหลายไม่อาจกำหนดกลางวันและกลางคืนได้ พระพุทธรัศมีจักดำรงในโลกชั่วนิรันดร คนทั้งปวงรู้ว่า นี้เป็นยามเย็นเป็นเวลาที่ดวงอาทิตย์อัสดงคตด้วยเสียงนกร้องในเวลามาสู่รังนอนและด้วยปลายกลีบดอกปทุมและปลายกลีบดอกไม้หุบ คนทั้งหลายรู้ว่านี้เป็นเวลาเช้า เป็นเวลาที่พระอาทิตย์ทอแสง ด้วยเสียงนกร้องบินไปหากินและด้วยปลายกลีบดอกปทุมและปลายดอกไม้แย้มบาน ลำดับนั้นปทุมดอกใหญ่ ๆ มีกลีบนอก 30 ศอก กลีบใน 25 ศอก เกสร 20 ศอกมีฝักดอก 16 ศอก ละอองเกสรฟุ้งขจรในอากาศ ชำแรกปฐพีผุดขึ้นรองรับฝ่าพระบาทที่ทรงก้าวย่างไปแล้ว ทุก ๆ ก้าวแห่งพระบาทของพระพุทธเจ้าพระองค์นั้น คนทั้งปวง ไม่ต้องทำไร่ไถนา ไม่ต้องทำมาค้าขาย ไม่มีโรคภัยเบียดเบียน สมบูรณ์พูนสุข มีพุทธานุสติ บริโภคข้าวสาลีที่เป็นโภชนาหารอันเกิดด้วยพระพุทธานุภาพ นุ่งห่มเสื้อผ้าอาภรณ์ ดำรงชีพอยู่ ก็เมื่อพระผู้มีพระภาคเจ้าพระองค์นั้น ทรงแสดงธรรมจักรอยู่ เทวดาและมนุษย์ ประมาณ 30 โกฏิ ได้ตรัสรู้ธรรมแล้ว

ดูก่อน สารีบุตร พระพุทธเจ้าพระองค์นั้นทรงบำเพ็ญบารมี 10 ประการ ทรงมีพระบารมีข้อหนึ่งปรากฏแล้ว ทรงได้รับพุทธสมบัติ ในสากลโลก ด้วยพุทธสิริอันไม่มีที่เปรียบ ด้วยพุทธลีลาหาที่สุดมิได้ ด้วยประการดังนี้” ลำดับนั้น พระสารีบุตร กราบทูลอ้อนวอนพระศาสดาว่า “ข้าแต่พระผู้มีพระภาคเจ้าผู้เจริญ บารมีข้อหนึ่ง ปรากฏแล้วแก่พระอริยเมตไตรย เป็นเช่นไรหนอแล พระพุทธเจ้าข้า”พระบรมศาสดา อันพระสารีบุตรทูลวิงวอนแล้ว จึงทรงนำเอาอดีตชาติของพระศรีอารย์โพธิสัตว์ มาเล่าว่า“ดูก่อน สารีบุตร ในอดีตกาล ในสมัยพระสิริมิตรพุทธเจ้า พระอริยเมตไตรยโพธิสัตว์ เสด็จอุบัติเป็นพระเจ้าสังขจักรพรรดิ ในอินทปัตถนคร พระองค์ทรงถึงพร้อมด้วยแก้ว 7 ประการคือ จักรแก้ว แก้วมณี ช้างแก้ว ม้าแก้ว ขุนพลแก้ว ขุนคลังแก้ว และนางแก้ว อินทปัตถนคร ยาว 7 โยชน์ กว้าง 3 โยชน์ มีประตู 4 ประตู และต้นกัลปพฤกษ์เกิดขึ้น 4 ต้น ตรงกลางเมือง มีปราสาทหลังหนึ่งสูง 7 ชั้น ยาว 2 โยชน์ ณ ปราสาทหลังนั้น พระเจ้าสังขจักรพรรดิ เสวยมหาสมบัติอยู่ พระสิริมิตรพุทธเจ้า เสด็จอุบัติขึ้นในโลก ที่ประทับของพระพุทธเจ้า จากอินทปัตถนคร มีประมาณ 16 โยชน์ พระราชา ไม่ทรงรู้จักพระพุทธเจ้าพระองค์นั้น วันหนึ่ง พระเจ้าสังขจักรพรรดิ ประทับนั่งบนบัลลังก์ทองภายใต้เศวตฉัตร ทรงตั้งความปรารถนาไว้อย่างนี้ว่า “เราจักมอบราชสมบัติของพระเจ้าจักรพรรดิแก่ผู้ที่แจ้งข่าวพระพุทธรัตนะ พระธรรมรัตนะ พระสังฆรัตนะ แก่เรา แล้วจักไปสู่สำนักพระพุทธเจ้า”ในกาลนั้น กุลบุตรเข็ญใจคนหนึ่ง บวชเป็นสามเณร ในศาสนาพระพุทธเจ้าพระองค์นั้น มารดาของสามเณรนั้น ได้เป็นนางทาสีของคนอื่น สามเณรนั้นคิดว่า “โยมแม่ของเรา จงเป็นไทเถิด” ก็เมื่อแสวงหาทรัพย์ เข้าไปสู่พระนครนั้นแล้ว พระเจ้าสังขจักรพรรดิทรงอาศัยสามเณรนั้น ทราบว่า บัดนี้ พระพุทธเจ้าทรงบังเกิดขึ้นในโลกแล้ว จึงตรัสถามสามเณรอีกว่า “ข้าแต่สามเณรผู้เจริญ ขณะนี้ พระพุทธเจ้าทรงประทับอยู่ ณ ที่ไหน ”สามเณร “ดูก่อนมหาบพิตร พระผู้มีพระภาคเจ้า ประทับอยู่ในบุพพารามไกลประมาณ 16 โยชน์ ทางทิศอุดรแต่พระนครนี้”พระราชา ตรัสว่า “ข้าแต่สามเณร โยมจักไปในทิศที่มีพระพุทธเจ้าประทับอยู่” ดังนี้แล้ว ไม่อาลัยในสมบัติพระเจ้าจักรพรรดิ ทรงอภิเษกสามเณรนั้นให้เป็นพระเจ้าจักรพรรดิแทนพระบรมศาสดา เมื่อจะทรงสรุปเนื้อความ นั้น จึงตรัสคาถาว่า“เมื่อสัตบุรุษให้ทานที่บุคคลพึงให้ได้โดยยาก กระทำกรรมที่บุคคลพึงกระทำได้โดยยาก อสัตบุรุษทั้งหลาย ย่อมไม่ทำตามที่สัตบุรุษดำเนินนั้น ก็ธรรมของสัตบุรุษทั้งหลาย อันอสัตบุรุษดำเนินตามได้ยาก” ดังนี้<O:p</O:p
“ดูก่อน สารีบุตร สัตบุรุษทั้งหลายย่อมให้ทานที่บุคคลอื่นให้ได้โดยยาก และ ย่อมกระทำกรรมที่บุคคลอื่นทำได้โดยยาก อสัตบุรุษทั้งหลาย ย่อมไม่อาจกระทำตามซึ่งกรรมที่สัตบุรุษปฏิบัตินั้นๆได้ ธรรมของสัตบุรุษทั้งหลาย อันอันธพาลชนดำเนินตามไม่ได้ ฉะนั้น สัตบุรุษและอสัตบุรุษ จึงมีทางไปจากโลกนี้ต่างกัน คือ อสัตบุรุษ ไปสู่ นรก ส่วน สัตบุรุษ มีสวรรค์เป็นที่ไปในเบื้องหน้าการได้เฝ้าพระพุทธเจ้า การได้ฟังพระธรรม และการได้เห็นพระสงฆ์ อันสัตบุรุษพึงได้โดยยาก ก็กรรมที่พระราชากระทำแล้ว อันผู้อื่นพึงทำได้โดยยาก”

ในกาลนั้น พระราชา ครั้นทรงอภิเษกสามเณรในราชสมบัติแล้ว ทรงเสด็จแต่เพียงพระองค์เดียว ทรงผินพระพักตร์ไปทางทิศอุดร เสด็จไปสู่ที่ประทับของพระพุทธเจ้า เมื่อพระราชาพระองค์นั้น ซึ่งทรงเป็นกษัตริย์สุขุมาลชาติ เสด็จพระราชดำเนินด้วยทรงก้าวย่างพระบาท ในวันเดียว พระบาททั้ง 2 ก็แตก พระโลหิตไหลออกจากฝ่าพระบาททั้ง 2 ข้าง เมื่อพระบาททั้ง 2 ข้างแตกแล้ว พระราชาจึงเสด็จคลานด้วยพระชงฆ์ทั้ง 2 พระหัตถ์ทั้ง 2 เป็นเวลา 3 วัน ในวันที่ 4 พระโลหิต จึงไหลออกจากพระหัตถ์และพระชงฆ์ทั้ง 2 ข้าง ในกาลนั้น พระราชา ทรงดำริว่า “เราจะไปด้วยอก” พระราชาเมื่อทรงกระเถิบไปด้วยพระอุระ แม้ทรงลำบากก็ทรงมุ่งการได้เฝ้าพระพุทธเจ้าเป็นสำคัญ ทรงอดกลั้นความลำบากได้ในกาลนั้นพระผู้มีพระภาคเจ้าทรงพระนามว่า สิริมิตร ทรงมีพระมหากรุณาธิคุณ ใช้พระสัพพัญญุตญาณตรวจดูสัตว์โลก ทรงเห็นกำลังพระวิริยะของท้าวเธอ จึงทรงพระดำริว่า “พระราชาพระองค์นี้ ทรงเป็นหน่อพุทธางกูร ทรงเป็นพุทธวงศ์ เพราะอาศัยเรา จึงเสวยทุกข์หนักดังนั้น เราจะไปสู่สำนักของเธอ” ดังนี้แล้ว จึงเสด็จไปด้วยพุทธสิริ สลัดอัตภาพพระพุทธเจ้าให้หายไป ทรงแปลงเพศเป็นคนธรรมดา เสด็จขึ้นสู่รถที่เนรมิตไป ก็แล พระผู้มีพระภาคเจ้า เมื่อเสด็จไป ประทับอยู่ตรงหน้าพระพักตร์ของพระเจ้าจักรพรรดิ พระผู้มีพระภาคเจ้า จึงตรัสว่า “ดูก่อนท่านผู้เจริญ ท่านผู้เดินทางด้วยอก จงหลีกไป เราจักขับรถไป”พระราชา ทรงสดับพระดำรัสของพระผู้มีพระภาคเจ้าแล้ว จึงตรัสว่า “ดูก่อนนายสารถีผู้เจริญ เมื่อเราเดินทางไปด้วยหน้าที่ที่ต้องทำ ทำไมจึงจักถอยหลีก เรายึดถือพระพุทธเจ้าเป็นประมุข ยึดถือพระพุทธเจ้าเป็นอารมณ์ ขอท่านจงบังคับรถของท่านให้วิ่งทับร่างของเราไปได้ เราจะไม่ยอมหลีกทางให้ท่าน” พระผู้มีพระภาคเจ้า ตรัสว่า “ดูก่อนมาณพผู้เจริญ ถ้าท่านจักไปสู่สำนักพระพุทธเจ้าไซร้ ขอท่านจงขึ้นรถของเรา เราจักพาท่านไปส่ง”พระราชา ทรงสดับคำของนายสารถี ทรงรับคำว่า “ดีล่ะ” เสด็จขึ้นรถแล้ว พระผู้มีพระภาคเจ้า เสด็จบ่ายพระพักตร์เฉพาะบุพพารามพร้อมด้วยพระราชา เมื่อพระศาสดาเสด็จถึงกลางทาง ในกาลนั้น นางสุชาดาลงมาจากสวรรค์ชั้นดาวดึงส์ เนรมิตเพศเป็นชาย ถือเอาห่อข้าวทิพย์ห่อหนึ่งมายืนตรงหน้ารถ กล่าวว่า “ดูก่อนนายสารถีผู้เจริญ หากท่านต้องการห่อข้าวทิพย์ห่อหนึ่งไซร้ เราจะให้แก่ท่าน แต่ถ้าท่านไม่อยากได้ เราจะทิ้งมันเสีย”นายสารถี กล่าวว่า “ดูก่อนมาณพผู้เจริญ ก็ข้าพเจ้ามีชายคนหนึ่งทั้งเล็กทั้งทุรพล เพื่อชายดังกล่าว ขอท่านจงให้ข้าวแก่เราเถิด”นางสุชาดา ได้ให้ภัตรแก่นายสารถีแล้ว ลำดับนั้นพระผู้มีพระภาคเจ้า ได้ภัตรแล้ว ทรงประทานให้แก่พระราชาในกาลนั้น ท้าวสักกะเทวราช ทรงถือเอาน้ำทิพย์ ทรงลงมาจากสวรรค์ชั้นดาวดึงส์ ทรงแปลงเพศเป็นชาย เอาพระอังสะห้อยสะพายน้ำหนึ่งกระบอก เสด็จมาตรัสอย่างนั้นเหมือนกัน ประทานกระบอกน้ำแก่นายสารถีแล้ว พระผู้มีพระภาคเจ้า ทรงประทานน้ำแก่พระราชา<O:p</O:p
<!-- / message --><O:p</O:p
<!-- / message --><O:p</O:p
<!-- / message --><O:p</O:p
<!-- / message --><O:p</O:p
<!-- / message --><O:p</O:p<!-- / message -->

[ยะธาพุทโมนะ]

พระเจ้าสังขจักรพรรดิ ทรงเสวยพระกระยาหารทิพย์และน้ำทิพย์ ในเวลาเสวยเสร็จ ด้วยอานุภาพพระกระยาหารทิพย์และน้ำทิพย์ อาพาธทั้งปวงก็สิ้นไป พระราชาย่อมสบายพระวรกายก็ในกาลนั้น พระผู้มีพระภาคเจ้า เสด็จไป จนถึงสำนักวัดบุพพารามแล้ว พระผู้มีพระภาคเจ้า ทรงคืนพระวรกายจากเพศนายสารถี ประทับนั่งบนพุทธอาสน์ที่ปูลาดไว้ ในเวลาที่พระผู้มีพระภาคเจ้าประทับนั่งในบุพพาราม พระราชาเสด็จลงจากรถ เสด็จเข้าไปในบุพพาราม พอทอดพระเนตรเห็นแสงพุทธรัศมีเท่านั้น ได้ทรงถึงวิสัญญีภาพ พระบรมศาสดา ตรัสว่า “ดูก่อนมหาบุรุษ พระผู้มีพระภาคเจ้า ประทับอยู่ ณ ที่นี้”ในกาลนั้นพระราชาทรงฟื้นแล้ว เสด็จเข้าไปใกล้พระบรมศาสดาประทับนั่ง ณ ที่สมควรส่วนข้างหนึ่ง ทรงประคองอัญชลี ได้กราบทูลพระผู้มีพระภาคเจ้า ดังนี้ว่า “ข้าแต่พระผู้มีพระภาคเจ้าผู้เจริญ ทรงเป็นนายกของโลก ทรงเป็นที่พึ่งของชาวโลก ขอพระองค์จงทรงแสดงธรรมอันสูงสุดสักกัณฑ์หนึ่งเถิด พระพุทธเจ้าข้าพระผู้มีพระภาคเจ้า ถวายพระพรว่า “ดูก่อน มหาบพิตร ขอพระองค์จงสดับ จงทรงพิจารณาธรรมกถา คือ โลกุตตรธรรม เถิด” ได้ทรงแสดงธรรมโปรดพระราชาแล้วพระราชา ทรงสดับพระธรรมแล้ว ทูลขอร้องห้ามว่า “ข้าแต่พระผู้มีพระภาคเจ้า ผู้เจริญ ขอพระองค์ทรงพักไว้ก่อนเถิด ขอได้โปรดอย่าทรงแสดงพระธรรมบทอื่นอีกเลย พระเจ้าข้า”พระราชาทรงดำริว่า “ถ้าพระผู้มีพระภาคเจ้า จะพึงทรงแสดงธรรมมากกว่านี้ไซร้ ตัวเราไม่มีไทยธรรมที่ควรแก่การบูชา เราฟังพระธรรมบทหนึ่งเท่านั้น จักถวายทานอย่างยอดของเราที่ควรแก่การบูชาพระธรรมบทนั้น” เพราะเหตุนั้น พระราชา จึงทูลอ้อนวอนห้ามเสีย ดังนี้ ในกาลนั้น พระเจ้าสังขจักรพรรดิ ทรงกราบทูลพระผู้มีพระภาคเจ้าว่า “ข้าแต่พระองค์ผู้เจริญ เมื่อพระองค์ทรงแสดงพระนิพพานอันเป็นธรรมเลิศ เป็นธรรมที่ประเสริฐสุดในสรรพธรรม ข้าพระองค์ขอตัดศีรษะอันเป็นอวัยวะสูงสุดในอวัยวะทั้งปวงของข้าพระองค์ บูชาพระธรรมของพระองค์เป็นการบูชาอย่างพิเศษก่อนเถิด พระพุทธเจ้าข้า” ครั้นตรัสแล้ว จึงทรงใช้พระนขะตัดพระเศียร ทรงวางพระเศียรไว้บนฝ่าพระหัตถ์ เศียรพระโพธิสัตว์ ตรัสคาถาบทหนึ่งว่า “ข้าแต่พระสิริมิตรพุทธเจ้าผู้ประเสริฐ ขอพระองค์ทรงบรรลุพระอมตธรรมก่อนเถิด ด้วยการถวายศีรษะนี้ ข้าพระองค์ ขอบรรลุนิพพาน ในภายหลัง” ดังนี้ในเวลาจบพระคาถา ดังพรรณนามา พระราชาก็ได้บังเกิดในสวรรค์ชั้นดุสิต “ดูก่อน สารีบุตร พระบารมีข้อหนึ่งปรากฏชัดเจนแล้วด้วยประการอย่างนี้แล ดูก่อน สารีบุตร พระผู้มีพระภาคเจ้า ทรงพระนามว่า อริยเมตไตรย เพราะผลแห่งการถวายศีรษะให้เป็นทาน ทรงมีพระวรกายสูง 88 ศอก เพราะผลแห่งการที่พระโลหิตไหลออกจากพระบาทและพระชานุ จึงทรงมีแสงสว่างตลอดคืนและวัน เพราะผลที่พระโลหิตไหลออกจากพระเศียรพระพุทธรัศมีได้มีแล้วตั้งแต่อเวจีนรก จนถึง ภวัคคพรหม เพราะผลแห่งหยาดพระโลหิตบนพระเศียรได้มีแสงสว่างจากพระอุณาโลม ไม่มีกำหนด เพราะผลที่เสด็จดำเนิน 1 สัปดาห์ จึงเกิดต้นกัลปพฤกษ์ดูก่อน สารีบุตร ชนทั้งหลายแม้ไม่ได้เห็นรูปกายของเรา ถ้าเขาได้พบศาสนาของเราแล้ว ให้ทาน รักษาศีล เจริญภาวนา ด้วยผลแห่งกรรมนั้น เขาจักได้เกิดร่วมศาสนาของพระพุทธเจ้า ผู้ทรงพระนามว่า ศรีอริยเมตไตรย แล…ฯ”

<O:p</O:p
<!-- / message -->

[สาธุ]

สาธุ สาธุ

[คณะไตรรัตนะ]

อนุโมทนาบุญด้วยครับนิก

[ช้างน้อย]

โมทนาสาธุครับ

[พุทธไชยศรี]

พระศรีอาริยเมตไตรย์เทพบุตรได้จุติเพื่อบำเพ็ญบารมียังสยามประเทศนี้
หลายครังตามที่ท่านทั้งหลายทราบดี
แต่ยังมีอยู่ครั้งหนึ่งที่อาจมีผู้ทราบน้อย คือ.......
ท่านถูกอัญเชิญจากองค์อัมรินทราธิราช ให้เสด็จลงมาเพิ่มเติมกุศลศรัทธาแก่มหาชน พุทธบริษัท ให้มีวิริยะ อุตสาหะ พากเพียรในการทำกุศลกรรมทั้งหลาย
โดยครั้งนี้ เสด็จจุติจากดุสิตเทวสถานสู่ครรภ์นางปทุมนารี ผู้เป็นภรรยาของบริสุทธกุมาร และต่อมาได้บรรพชาเป็นสามเณรและอุปสมบทเป็นพระภิกษุตามลำดับ จำพรรษา ณ วัดไลย์ ตำบลเขาสมอคอน อำเภอท่าวุ้ง จังหวัดลพบุรี
ณ กาลก่อนจะถึงกึ่งพุทธกาล

[KomAon11]

สมัยนั้น พระเจ้าจักรพรรดิ์ยังเป็นลูกน้องพระศรีฯเลยทีเดียว

[เจ้าพระยา(กรุงเก่า)]

นะโมตัสสะ ภควโต อรหโต สัมมา สัมพุทธัสสะฯ

ขอนมัสการ ... กราบไหว้ ... แลบูชา
องค์มหา ... โพธิเจ้า ... พระจอมศรี
อนาคตวงศ์ ... วิริยะ ... จอมมุนี
อัญชลี ... ใต้พระบาท ... พระทรงพล

[mooing2546]

โมทนาสาธุค่ะ